EOS a upadłość konsumencka

Co do zasady tak. Fundusze sekurytyzacyjne skupują długi (najczęściej od banków i firm pożyczkowych) i dochodzą ich we własnym imieniu, zwykle przez firmę windykacyjną. W upadłości konsumenckiej taka wierzytelność traktowana jest jak każda inna: sąd może objąć ją planem spłaty albo umorzyć. Rejestr KRZ zawiera 1 683 rozstrzygnięcia w sprawach z udziałem EOS; w 97% z nich sąd ustalił plan spłaty. Umorzenie obejmuje długi powstałe przed ogłoszeniem upadłości — bieżące opłaty (np. czynsz, prąd, składki, abonament) trzeba regulować na bieżąco. Umorzenie nie obejmuje m.in. alimentów, grzywien, obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem ani długów, które dłużnik umyślnie pominął we wniosku, jeśli wierzyciel nie uczestniczył w postępowaniu — dlatego trzeba ujawnić wszystkie zobowiązania, także drobne.

Egzekucje skierowane do majątku wchodzącego do masy upadłości są z mocy prawa zawieszane z dniem ogłoszenia upadłości, a po uprawomocnieniu się tego postanowienia — umarzane. Od tej chwili wierzyciel co do zasady dochodzi należności wyłącznie przez zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym. Telefony i pisma windykatorów tego nie zmieniają — o dalszym losie długu (plan spłaty albo umorzenie) decyduje sąd.

W planach spłaty w sprawach z udziałem EOS do spłaty zostawało zwykle ok. 25% wszystkich długów dłużnika (mediana; dane z 383 spraw, w których sąd podał obie kwoty). Pozostała część jest umarzana dopiero po wykonaniu planu. Wysokość spłaty sąd ustala na podstawie dochodów i sytuacji dłużnika — to rozkład z rejestru, nie obietnica wyniku.

W sprawach z udziałem EOS sąd najczęściej ustalał plan spłaty na 36 miesięcy (dane z 687 spraw) — tyle wynosi maksimum w zwykłej sprawie. W co czwartej sprawie plan ustalono na 66 miesięcy lub dłużej. Plan od 36 do 84 miesięcy sąd ustala, gdy stwierdzi, że dłużnik doprowadził do niewypłacalności umyślnie lub przez rażące niedbalstwo. Przy późniejszej zmianie planu okres może zostać wydłużony.

Typowa (medianowa) wierzytelność EOS to 10 294 zł; w połowie spraw mieściła się między 2 813 zł a 45 083 zł (dane z 1 332 spraw). Całe zadłużenie dłużnika wynosiło w tych sprawach typowo 133 734 zł.